Overlanding

Het lijkt steeds makkelijker te worden bij de grensposten. Binnen no time hebben we alle formaliteiten afgehandeld en zijn in Benin. Vlak over de grens is wildpark Penjari (waarvan ook een gedeelte in Burkina ligt). We besluiten het samen met Ywan en Andrea te bezoeken. We dachten er misschien 2 dagen te zijn maar het zijn er 6 geworden. Het werkt erg verslavend om in een natuurgebied te rijden waar elk moment een olifant of een leeuw, buffels, gazellen, wrattenzwijnen, eekhoorns of een hagedis om de hoek kan verschijnen.
Het park heeft ons totaal niet teleurgesteld… Behalve dat het een prachtig mooi natuurgebied is loopt er ook veel wild. Wat opviel is dat de dieren tamelijk schuw zijn en moeilijker te zien. Er zijn gelukkig ook weinig toeristen en je krijgt er geen files om naar een dier te kijken. De olifanten zijn een stuk minder relaxt dan in Botswana en Namibie 2 jaar geleden. Ze beginnen al van een grote afstand met hun oren te wapperen als teken dat we vooral niet dichterbij moeten komen. Één olifant heeft Ywan en Andrea in hun grote vrachtwagen de stuipen op het lijf gejaagd door er nog even achteraan te rennen. Wij waren aan de beurt bij de buffels die met een grote groep op ons af kwam stormen…. Op zo’n moment ben je blij dat je geen autopech hebt. Ian en ik zijn 2 keer met zonsopgang een rondje gaan rijden en hebben toen ook 2x een leeuw gespot maar de meest indrukwekkende leeuw was toch wel s’nachts. We werden allemaal opgeschrikt door een enorm gebrul. We hadden dat wel eens vaker gehoord maar dit was wel heel dichtbij. Het was gewoon eng om de deur open te doen… bang dat hij voor de deur zou kunnen staan en naar binnen zou springen. Maar toch maar even gedaan… Helaas konden we hem niet zien. Het was aardig donker en we stonden vlakbij het hoge gras. We zijn er alle vier van overtuigd dat de leeuw zeker niet meer dan een 10-tal meters van de autos vandaan was. Misschien rook hij Sasha (de hond van Ywan en Andrea) of wilde hij die twee grote gevaartes (voertuigen) afschrikken. Hij bleef heel lang in de buurt en brulde nog regelmatig…. De volgende ochtend durfde we niet meer dan een paar meter bij de auto vandaan te lopen bang dat hij ons nog in het hoge gras aan het begluren was….
De eerste nacht dat we in het wild stonden wisten we eigenlijk niet zeker of dat wel mocht. Maar alles ging goed en we waren niet weggestuurd. Toen we de volgende dag weer een prachtige plek hadden gevonden kwam er een parkranger naar ons toe die ons vriendelijk vertelde dat we wel in het wild mochten staan maar alleen naast de weg. Wij blij dat we groen licht voor wild kamperen hadden gekregen en hebben dat vervolgens dus nog 5 nachten gedaan. De laatste nacht werden we wakker gemaakt door drie mannen. Ze vertelde ons dat het verboden was wild te kamperen en bovendien erg gevaarlijk. (Wij denken van niet als je maar weet wat je doet). Ze wilden dat we gelijk weg zouden rijden maar gelukkig hebben we dat weten uit te stellen tot de volgende ochtend. Midden in het park bevind zich een hotel waar we op de parkeerplaats hadden kunnen staan, daar moesten we zo snel mogelijk naar toe. Toen we daar de volgende dag aan kwamen kwam er ook gelijk een aantal mannen op ons af om te vertellen dat wild kamperen echt niet mag. In de eerste instantie wilden ze ons een boete geven maar wij legden uit dat we met een parkranger hadden gesproken die ons had verteld dat het wel kon. Met moeite zagen ze het door de vingers. We zijn dezelfde dag het park uitgegaan. We hadden er geen zin dat zich zouden bedenken en ons alsnog een boete zouden geven.

We zetten onze reis verder naar het zuiden. Na een tijdje rijden bemerken we dat we de auto van Y en A al lang niet gezien hebben en we rijden terug. Ze staan aan de kant van de weg en hebben een klapband gehad. Het gebeurde midden in het dorp en er zitten en staan al rijen mensen om toe te kijken hoe Ywan (en nu ook met behulp van Ian) de banden wisselt. Wanneer ik mij even “terugtrek” in onze auto en een paar minuten later weer naar buiten stap staan er wel 30 kinderen die proberen een glimp van het interieur op te vangen. Ik besluit de deur eens goed open te zetten en met een weids arm gebaar en een “tata!” maak ik duidelijk dat ze ongegeneerd naar binnen kunnen kijken. Er ontstaat een luid ohhhhh en ahhhhhhh en als ik vraag: c’est bien? Roepen ze enthousiast oui en klappen in de handen. De kinderen willen nu ook mijn huid en haren voelen en alweer veel oh’s en ah’s. De meeste hilariteit ontstaat er pas als ik wat foto’s maak en ze vervolgens het resultaat op de camera laat zien. Nu willen ze allemaal op de foto. Ik laat ze nog even zien dat je met drie steentjes kan proberen te jongleren en sommige kinderen gaan gelijk oefenen. Wanneer de band verwisselt is en Andrea heel het gebeuren heeft vast gelegd op foto en videocamera worden we vrolijk uitgezwaaid.

Het valt gelijk op dat Benin een stuk groener is en hoe zuidelijker je komt hoe groener het wordt. De temperatuur is iets lager (35 graden in de schaduw) maar doordat het een stuk klammer is is het veel onaangenamer. Gelukkig kunnen we zwemmen in de zee. Het strand loopt steil af naar beneden waardoor er een grillige branding ontstaat. Het lijkt wel een kermisattractie en het is spectaculair om er midden in te staan. De golven sleuren je mee het strand op en als je weer zand onder je voeten voelt wordt je weer de zee ingezogen. Gelukkig is er altijd wel tijd tussen een paar golven door om echt veilig op het strand te komen om even naar adem te kunnen happen.
Terwijl Ywan aan zijn auto knutselt gaan wij op zoek naar een internetcafé. In het noorden en midden van Benin was het ons niet gelukt er één te vinden maar 40km verderop in Ouidah lukt het ons eindelijk. We maken er gelijk gebruik van om wat van de omgeving te bekijken. Zo bekijken we het monument van ; point of no return. Waar vroeger de slaven door de lokalen bevolking zelf, verhandeld werden en op de boot naar ‘De America’s’ werden gezet. Het is een mooie rit ernaar toe met aan beide kanten van de weg moeras gebied waar mensen in bootjes visnetten uitgooien en binnenhalen.

Na twee dagen besluiten we, nog steeds samen met Ywan en Andrea, Benin te verlaten en Togo een bezoek te brengen.
Bij het uitschrijven vraagt een douanier wat we precies in Afrika aan het doen zijn. Als conclusie trekt hij: “dus jullie hebben huis en haard verlaten om Afrika te zien? Jullie lijken wel gek”. Wij bevestigen wat hij zegt en vervolgens krijgen we een hele lachsalvo over ons heen. En ja we lachen vrolijk met hem mee en kunnen hem geen ongelijk geven

Onze avonturen tijdens onze reis door Benin